Stil

Stil

Stil

Onrustig ben ik, druk en gestrest. Moe ben ik, gapend en slapend. Ambities heb ik, doen en dromend.

Zonder dat hij het zelf door heeft, leren mijn 1-jarige zoon en ik veel van elkaar. Ik leer hem zeggen ‘appel’ en ‘bal’, hij leert me om er met plezier naar te kijken. Ik leer hem drinken uit een beker, hij leert mij om geduldig te wachten tot hij het opheeft. Ik pak zijn hand als we gaan wandelen, hij leidt me naar momenten van geluk.

Stralend laat mijn zoon me zien dat hij bekers kan stapelen. Gierend van de lach rent hij door de kamer, genietend van het moment, van zijn vrijheid en zijn kunnen. Hij is niet bezig met toekomst en later, hij beleeft elke dag als een vol geschenk en een uniek moment. Elke ochtend staat hij lachend op en stralen zijn ogen als hij uit bed mag. Elke ochtend eet hij met volle overgave zijn ontbijt. Elke avond valt hij tevreden in slaap, toegezongen en toegedekt.

Mijn zoon leert me dat elke dag een nieuwe dag is. Hij leert me dat opstaan met een lach je dag een beetje leuker maakt en als hij op zijn eten kauwt ben ik dankbaar voor het dagelijks brood. Hij leert me dat ik ’s avonds tevreden kan gaan slapen en dat na een lange nacht Gods zon me vrolijk toe straalt.

Mijn zoon laat me zien wat het is om geborgen te zijn. Als hij schuilt in mijn armen, als hij zijn hoofdje neerlegt op mijn borst, als hij ’s avonds dicht tegen me aan op de bank kruipt. Hij komt tot rust, mijn armen zijn een veilige haven en mama’s kus doet tranen drogen.

En als ik druk ben, moe, gestrest of vol onvervulde verlangens, dan ga ik zitten en denk ik aan mijn kind. Aan zijn warme armen om mijn nek en een natte kus op mijn gezicht. Aan tevreden slapen, aan kietelen in je buik en onbezorgd lachen en eten. Aan God wiens armen nog breder, langer en groter zijn om te troosten, aan Gods mond die tranen wegkust, boosheid weg zwaait en zorgt voor volmaakte en volkomen rust. Daar wil ik zijn.

Heer, niet trots is mijn hart, niet hoogmoedig mijn blik, ik zoek niet wat te groot is voor mij en te hoog gegrepen. Nee, ik ben stil geworden, ik heb mijn ziel tot rust gebracht. Als een kind op de arm van zijn moeder, als een kind is mijn ziel in mij – Psalm 131:1-2

Share post:

  • /

Leave A Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *